دیوارهای کاهی

غزل 25

313290 — Thu, 05 Nov 2009 21:03:18 GMT

بخت خوبي براي ما ديدند قهوه هايي كه فال مي دانند

قهوه هايي كه رنگ چشمت را رنگ محبوب سال مي دانند

اتفاقي هميشه مبهم بود سرنوشتي درام و سر در گم

سرنوشتي كه دل خوشم كرده ست مردم اما محال مي دانند

بي حضورت جهان چه ناقص بود سرد و سنگين و سخت تكراري

آمدي با خودت چه آوردي جز نگاهي كه لال مي دانند

واژه ها هم دروغ مي گويند هرگز از ما غزل نمي گويند

من به گوشم شنيده ام حتي عشق ما را زلال مي دانند

مثل سيبي كه از درخت افتاد كشف خوبي براي هم بوديم

روزي آخر غريبه ها ما را در زبانها مثال مي دانند

بوسه هامان هميشه نارس بود طعم گس را هميشه حس كرديم

هرگز از من تهي نخواهد شد لحظه ايي را كه سال مي دانند

غزل 24

313290 — Tue, 08 Sep 2009 21:59:18 GMT

((شبیه قطره باراني)) كه پايانش وضو باشد

دلم ميخواهد آغازم فقط از چشم او باشد

ببينم ابر و دريا را كه در آغوش يكديگر

مرا رد ميكنند از خود كه جاي گفتگو باشد

تبلور باشم از پلكش بياويزم غرورم را

بيفتم روي لبهايي كه با من سر به تو باشد

شبي با غصه دمسازم، شبي با غم گلاويزم

به نام گريه ميريزم اگر پُر هاي و هو باشد

غزل ميسازم از ني تا بسازم شمس تبريزي

به آتش ميكشم بغضي كه با من در گلو باشد

من از چشمانش افتادم،چه فرقي ميكند حالا

سقوط از چشم تمساح و سقوط از چشم قو باشد

شبيه خاك ققنوس از خودم تكثير خواهم شد

دلم ميخواهد آغازم فقط از چشم او باشد

شعر 23

313290 — Sun, 26 Jul 2009 20:45:18 GMT

اینکه در چشم تو تصویر گناه افتاده ست

به گمانم که منم در ته چاه افتاده ست

روز و شب عقربه ها دور سرم می چرخند

شورشی در بدنم چون تو به راه افتاده ست

هی پلنگانه تو را می جهم اما، انگار

روی مهتاب تو از بینی ماه افتاده ست

با خودم بعد تو در آینه می اندیشم

از سرم فکر تو مانند کلاه افتاده ست؟

همه سهم من از عشق تو تنهایی بود

مثل یک شعله که در خرمن کاه افتاده ست

بعد از این جاذبه ها از هیجان می افتند

چون که از چشم تو یک تکه نگاه افتاده ست

...................................................................

فكر به روز كردن شعري دوباره ام

فكر به روز كردن شعري دوباره با

زخمي كه درد مي كند امشب مرا ولي

قي مي كنم ترا وسط چارپاره ها

هي سوژه پشت سوژه ي خرداد مي شوم

پرواز را به خاطره هايم سپرده ام

دارم پرنده مي شوم اما چه فايده

وقتي كه روي شاخه دو تا تير خورده ام

مي ترسم از خودم كه خيابان شبيه من

دارد ميان پنجره ها درد مي كشد

دختر كنار پنجره تنها نشسته است

از من، مني كه فاجعه آورد مي كشد

هر شب پرنده مي شوم اما بدون تو

يك تلگراف ساده ي جنگ جهاني ام

خرداد و تير من به لغايت رسيده اند

ته مي كشد هميشه همين جا جواني ام

اين واژه ها به درد شكايت نمي خورند

پستم مدرن مي شود آخر به خاطرـ

فردا درست ساعت چند و سه نقطه بعد

مردي كه مُرد زير لگد هاي پنجره

هي سوژه پشت سوژه ي خر داد ميكشم

مثل زني كه باكره... باشد... ولي نشد

يك زن درست لحظه آخر شبيه تو

مي خواست تا كه خاطره باشد...ولي نشد

تعطيل هاي رسمي شهر مرا ببين

مانند بغض كردن دريا پر از كف است

بهتر كه زخم خوردن من را نديده ايي

مردي كه عشق بازي اش حتي مزخرف است

غزل 22

313290 — Tue, 16 Jun 2009 10:31:18 GMT

آخرين باري كه چشمانت مرا تعبير كرد

ذهن گلدانهاي خالي را پر از تصوير كرد

ما به هم مي آمديم اما خيال سرنوشت

لحظه هاي آخر ديدارمان تغیير كرد

جاده ها از هر طرف ما را جدا كردند و بعد

بخت با من بودنت را جاده بي تقدير كرد

آنقدر با غم گلاويزم كه حتي مرگ را

مي شود در گودي چشمان من تفسير كرد

فرصتي در متن با هم بودن اين عشق نيست

يا غزل را يا مرا بايد يكي زنجير كرد

ليلي شبهاي من نان و غزل را صرف كن

روزگار آئينه را از درد هجرت پير كرد

غزل 21

313290 — Sun, 10 May 2009 12:09:18 GMT

دستم نمي رود...قلم افتاد... خسته ام

زنداني از شمارش اعداد خسته ام

گاهي به جاي پنجره ها درد مي كشم

گاهي به جاي روسري از باد خسته ام

ساعت سكوت كرده و حرفي نمي زند

از اعتصاب اين همه فرياد خسته ام

دارم شروع مي شوم از صفر تا خودم

حتي از آن زني كه مرا زاد خسته ام

من مستحق آينه هاي محدبم

از اين هميشه مضحك ناشاد خسته ام

انگيزه ايي براي رهايي نمانده است

از غصه هاي مردم آزاد خسته ام

من مرده ايي كه مرگ مرا هيچ كس نديد

از بس كه اين دو حادثه رخ داد خسته ام

سرشارم از رديف غزلهاي خستگي

مفعول و فاعلات رديفي شكسته ام

غزل عید

313290 — Tue, 07 Apr 2009 11:47:18 GMT

چه بگويم كه دل افسردگي ام از ميان برخيزد!(با اینکه هیچ چیز هیچ فرقی نخواهد کرد اما عید تون مبارک باشه)

یک صفحه قبل سال کبیسه رسید و بعد

فرقی نکرد ،قید خدا را زدید و بعد

یک صفحه بعد جمعه ی آخر شروع سال

مثل سگی که توله ی خود را چکید و بعد

مردی به نام حضرت بابا نوئل رسید

چاقو به زیر گردن مردم کشید و بعد

گفتم نرو اجازه بده تا ببوسمت

آمد سریع هر دو لبم را گزید و بعد

کم مانده بود قافیه بالا بیاورم

کم مانده بود... هر چه که خوردم پرید! و بعد

نوروز من به شکل فجیعی شروع شد

تا وصله های پیر٫هنم را درید و بعد

بادی وزید و بوی تعفن دوباره باز

متن سیاه ِ بودن من را ندید و بعد

شنبه...شروع سال جدیدی که مرده ام

خود را به دست صفحه ی بعدی سپرده ام

غزل 19

313290 — Mon, 16 Mar 2009 10:28:18 GMT

بغض غروب جمعه و تب دار تکراری

با سرفه های ممتد افکار تکراری

یا قرصهای پانصد تکراری سر درد

کارم گذشت از این همه اصرار تکراری

دنیا شبیه جیب های من پر از خالی ست

دنیا شبیه دیو...نه...دیوار تکراری

خو می کند با من همیشه دردهای شعر

یک حرف تا خورده ته اشعار تکراری

عکسم درون روزنامه،شاعری مرده

یک سرنوشت مبهم و اخبار تکراری

تا کی بخوانم جمله ی آن مرد آمد یا

سهمم کنار پنجره بگذار تکراری؟

حالا تمام لحظه هایم پوچ و بی معنی ست

مثل کشیدن های ته سیگار تکراری

من مرده ام شاید هزار و چند صد سال است

مانند شاعرهای بی بازار تکراری

غزل 18

313290 — Thu, 05 Mar 2009 18:19:18 GMT

وقتی ردیف من شدن ها را عوض کردند

با رود چشمم جای دریا را عوض کردند

مردم همیشه فکرهاشان خیس باران بود

اما فقط تصمیم کبری را عوض کردند

دیگر زمین هم چکمه هایش را نمی پوشد

وقتی که می فهمد «خدایا» را عوض کردند

مریم دوباره کودکش را بی پدر زائید

ماما نفهمیدی که عیسی را عوض کردند

کم کم تمام جنگها را باد با خود برد

چشمک زدیم و جای مین ها را عوض کردند

پاهای من در حلق کفش وصله دارم بود

اندازه های کفش یا پا را عوض کردند

مجنون تمام دردهایش را به من بخشید

فهمیده حتما نام لیلا را عوض کردند

..........

اصلا چه فرقی میکند وقتی که می دانم

حتی طلوع صبح فردا را عوض کردند

غزل 17

313290 — Sun, 08 Feb 2009 18:11:18 GMT

باسلام خدمت دوستان شاعر و...

(جهت اطلاع این غزل کمی تکراریه البته برای ۳ نفر.دلیل به روز کردن تکراری اینه که وقتی وبلاگ دیوارهای کاهی رو راه انداختم غزل دوزخ اولین نوزاد وبلاگم بود و فقط ۳ نفر از دوستان لطف کردن و نظر دادن)

در ضمن:

انشاالله داریم چند روز دیگه با کاروان شعر عاشورایی با دوستان بسیار عزیز، برای زیارت اباعبدالله و دعای شما، به کربلا می ریم شاید حدود دو سه هفته ایی وقت و دسترسی به دنیای مجازی رو نداشته باشم و نتونم پاسخ محبت دوستان رو بدم

منتظر نظرات محبت آمیز شما دوستان هستم

..........................................................................................................................

در بهشت توام و باز تنم می سوزد

بوسه ی سرد تو روي دهنم می سوزد

دارم از شعر دو چشمان تو یخ می بندم

غزلم روی زبان سخنم می سوزد

پیچک ناله به پای بدنم پیچیده ست

ریشه های دل دریا زدنم می سوزد

از همین لحظه همین جا به تو دل می بندم

امشب آغوش تو در پیرهنم می سوزد

پشت اين پنجره چشمت به زمین افتاده ست

یا رب از دوزخ این کوچه تنم می سوزد

مثل بودائی و من مرده ام انگار اینجا

در کف دست تو حتی کفنم می سوزد

عمری از روزه ی دیدار تو کافر هستم

با توافکار مسلمان شدنم می سوزد

دارم از سیب بهشت بدنت می چینم

دست شیطان تو روي بدنم می سوزد

غزل 16

313290 — Fri, 23 Jan 2009 09:03:18 GMT

و آیه های نگاهت نزول ماتم بود

شبی که سهم غزلهای ما دو تا غم بود

شبیه لحظه دیدار ِ ماه با خورشید

همیشه فرصت دیدارهایمان کم بود

اگر چه پیش من اینجا نشسته بودی تو

ولی چه فایده حرفت اگر نباشم بود

همیشه نشئهء دیدار ِغصه و اندوه

سکوت و خلسهء باران مدام و نم نم بود

چه سرنوشت غریبی که فالمان حتی!

برای قهوه و فنجان ،عجیب و مبهم بود

بگو قلم بنویسد زمانه بی رحم است

بگو هم او...که من هستم زمانی آدم بود

مرا بکش به صلیبی که در تنت جاریست

اگر چه با تو نصیبم،ته جهنم بود

نوشته بودی از اینجا نه من نه تو،یعنی

_پرنده پر زد و دنیا،قفس،فراهم بود

رمق نمانده برایم، برو، ولی این را

_بدان که درد تو حتی دوای دردم بود